Το ζήτημα με την Ελλάδα είναι ότι έχουμε παραμείνει μια Οθωμανική επαρχία που ταλαιπωρείται από τα ίδια ζητήματα που αντιμετώπισαν οι πρόγονοι μας 200 χρόνια πριν! Δεν υπάρχει οργανωμένο κράτος, επικρατεί η κακιστοκρατία, η κλεπτοκρατία, η ιδιοτέλεια και μια αδίστακτη ολιγαρχία που νέμεται την εξουσία ανεξάρτητα με το ποιος είναι στην κυβέρνηση.
Η Εξωτερική Πολιτική δεν έχει τετελεσμένα, πρέπει να προσαρμόζεται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Μοιάζει περισσότερο με μαραθώνιο παρά με μια παρτίδα σκάκι.
Σκέψεις: Με ευρώ ή δραχμή, με ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ ή όποιον άλλον συσχετισμό δύναμης δεν έχει μέλλον αυτή η χώρα αν δεν προχωρήσουμε σε παραγωγική ανασυγκρότηση. Έξυπνη διαχείριση του χρέους, δίκαιη κατανομή των βαρών, σύγκρουση με την ολιγαρχία και τις παρασιτικές δομές συμβούλων και κρατικών λειτουργών. Κανόνες και ανοιχτές διαδικασίες.
Τα προβλήματα δεν λύνονται απλά με την ανάθεση σε ένα κόμμα, αυτή η ανάθεση και οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις του “αυτόματου πιλότου” μας έφεραν στην καταστροφή. Ας μάθουμε από τα λάθη μας και ας επιστρέψουμε στην πολιτική και στις συμμετοχικές διαδικασίες.
Και κάτι ακόμα πριν τις εκλογές της Κυριακής:
1. Το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Θα χρειαστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας να διαπραγματευτεί μια λύση με τις χώρες της Ε.Ε. και τους επίσημους θεσμούς της Ένωσης που διακατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να “ηρεμήσουμε” και να ασχοληθούμε με την ανασυγκρότηση της χώρας.
2. Οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια δεν “σχίζονται” ούτε καταργούνται με ένα νόμο ειδικά όταν είσαι στο Ευρώ και την Ε.Ε οπότε καλό θα ήταν να πορευόμαστε με ειλικρίνεια και χωρίς λαϊκισμούς διαφορετικά απαξιώνονται οι θεσμοί και οι κοινωνίες οδηγούνται στα άκρα.
Έπεσε στην αντίληψη μου ένα άρθρο σχετικά με το Detroit– μια πόλη των ΗΠΑ που γνώρισε την «προστατευόμενη» πτώχευση στα πλαίσια του αμερικανικού δημοσίου. Το Detroit για όσους δεν γνωρίζουν, ήταν το πάλαι ποτέ σύμβολο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας πριν αυτή μεταναστεύει στην Ασία για να μειώσει το κόστος παραγωγής. Η πόλη αυτή έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε παράδειγμα προς αποφυγή. Έχουμε εσωτερική μετακίνηση πληθυσμών, υψηλή ανεργία, εγκληματικότητα, εικόνες παρακμής και απόλυτης φτώχειας. Ότι θα μπορούσε να πάει στραβά έχει πάει- μια περιοχή υπόδειγμα ανάπτυξης του 20ου αιώνα σε μια ερειπωμένη- γκετοποιημένη ζώνη υψηλού κινδύνου.
Στο Detroit λοιπόν γίνεται ένα ενδιαφέρον πείραμα κοινωνικής παρέμβασης στον αστικό ιστό από τα κάτω, η πόλη, όπως διαβάζω, έχει περισσότερους από 1400 αστικούς κήπους και παράγει περί τους 200 τόνους φρούτων και λαχανικών τον χρόνο με αυξητικούς ρυθμούς. Μερίδα των κατοίκων άρχισε να καλλιεργεί την γη. Αυτή η τάση ενισχύθηκε εξαιτίας των εκτάσεων που απελευθερώθηκαν από τους χιλιάδες κατοίκους που εγκατέλειψαν από το 2010 τις εστίες τους. Εγκαταλελειμμένα κτήρια γκρεμίστηκαν και έγιναν πάρκα και κήποι. Σύμφωνα με το άρθρο η αξία των ακινήτων στις περιοχές με τους κήπους αυξήθηκε ως και 20%.