Με αφορμή τις εκλογές…

Σκέψεις: Με ευρώ ή δραχμή, με ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ ή όποιον άλλον συσχετισμό δύναμης δεν έχει μέλλον αυτή η χώρα αν δεν προχωρήσουμε σε παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυστηρά ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί για να μην δημιουργηθεί νέο χρέος, δίκαιη κατανομή των βαρών, σύγκρουση με την ολιγαρχία και τις παρασιτικές δομές συμβούλων και κρατικών λειτουργών. Κανόνες και ανοιχτές διαδικασίες.

Τα προβλήματα δεν λύνονται απλά με την ανάθεση σε ένα κόμμα, αυτή η ανάθεση και οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις του “αυτόματου πιλότου” μας έφεραν στην καταστροφή. Ας μάθουμε από τα λάθη μας και ας επιστρέψουμε στην πολιτική και στις συμμετοχικές διαδικασίες.

Και κάτι ακόμα πριν τις εκλογές της Κυριακής:
1. Το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Θα χρειαστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας να διαπραγματευτεί μια λύση με τις χώρες της Ε.Ε. και τους επίσημους θεσμούς της Ένωσης που διακατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να “ηρεμήσουμε” και να ασχοληθούμε με την ανασυγκρότηση της χώρας.

2. Οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια δεν “σχίζονται” ούτε καταργούνται με ένα νόμο ειδικά όταν είσαι στο Ευρώ και την Ε.Ε οπότε καλό θα ήταν να πορευόμαστε με ειλικρίνεια και χωρίς λαϊκισμούς διαφορετικά απαξιώνονται οι θεσμοί και οι κοινωνίες οδηγούνται στα άκρα.

Εσύ Καταδικάζεις την Τρομοκρατία;

3193389523_6d3aa55ccc
Η επιστροφή με δειλά βήματα του νέου φαντάσματος της τρομοκρατίας επανέφερε για άλλη μια φορά τη συζήτηση για το ποιος την στηρίζει, ποιος είναι ο κερδισμένος και ποιος ο χαμένος. Οι αναφορές στους “κουκουλοφόρους αναρχικούς” και τους “ακροαριστερούς τρομοκράτες” ηχούν και πάλι στα αυτιά μου τόσο γνώριμες και οικείες. Περισσότερα…

Ανακάτεμα Σκέψεων: Οικονομία, αυτοοργάνωση, χρώματα και μυρωδιές…


Οι γειτονιές του Κορυδαλλού αυτές τις μέρες είναι γεμάτες με καρπούς, χρώμα και μυρωδιές!
Οι νεραντζιές της πόλης είναι φορτωμένες και όμορφες. Μια βόλτα με το ποδήλατο, με τα πόδια και μπόλικες σκέψεις τούτο το καιρό για λύσεις σε καθημερινά προβλήματα και κινήσεις που δεν απαιτούν πολύ κόπο αλλά που έχουν συμβολική και συνάμα πραγματική δύναμη μέσα τους…

Σε παλαιότερη δημοσίευση είχα ασχοληθεί με τις πορτοκαλιές και τις λεμονιές στις γειτονιές και την δική μου προσωπική ιστορία. Την ανάγκη για αξιοποίηση κάθε δυνατότητας και ευκαιρίες που μας δίνεται. Τα προβλήματα που βιώνει τώρα η χώρα μας έχουν πολλές προεκτάσεις αλλά και πολλές αιτίες. Πέρα της γεωοικονομικής/πολιτικής προέλευσης (νομισματικός πόλεμος κλπ) υπάρχουν και ζητήματα διαχείρισης των πόρων και του φυσικού κεφαλαίου που υπάρχει γύρω μας.
Περισσότερα…

Περιμένοντας το Godot!

Είχα την χαρά να βρεθώ χθες στο θεατράκι του Δήμου Κορυδαλλού όπου η τοπική θεατρική ομάδα σήκωσε με αξιώσεις την παράσταση “Περιμένοντας το Godot”. Δύο άστεγοι φίλοι ταλαιπωρημένοι από τα καμώματα της ζωής  παραμιλούν και στήνουν αυτοσχέδιες συζητήσεις γύρω από ένα παγκάκι που είναι και η ζωή τους, στην αναμονή για την άφιξη ενός άγνωστου που θα τους δώσει σημαντικές λεπτομέρειες, που θα ανατρέψει την ανούσια καθημερινότητα τους δίνοντας μια διέξοδο… Ο καιρός περνάει, οι εποχές αλλάζουν και συνεχίζουν να είναι δεμένοι στην ιστορία η οποία ορίζει την τύχη τους, περιμένοντας το Godot!

Αν ζούσε ο Samuel Beckett συγγραφέας του έργου, θα αναγνώριζε με σιγουριά στις μέρες μας την ταύτιση του δημιουργήματος του με την ελληνική περίπτωση, με το δράμα της αναμονής και την “αποφασιστική απραξία” μας.

Περισσότερα…

Κολλημένοι στην άμμο…

Τελευταία μέρα του Αυγούστου σήμερα, τελευταία μέρα του “ελληνικού καλοκαιριού” για την πλειοψηφία των γηγενών. Ενός καλοκαιριού με ειδική σημασία. Δύο χρόνια κοντά από τότε που μπήκαμε στην περιπέτεια και παραμένουμε κολλημένοι στην άμμο. Πάμε και βλέπουμε, ότι μας πουν οι άλλοι, ότι μας φωτίσει ο θεός…

Χωρίς σχεδιασμό γιατί σχεδιασμός και στρατηγική δεν είναι η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων που χωλαίνει η σημερινή κυβέρνηση μα ούτε το περίφημο fast track με τα πετροδολάρα. Το πρώτο θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο μέλημα μιας Ευρωπαϊκής Αριστεράς η οποία δεν θέλει πολίτες δύο ταχυτήτων, ωφελημένους και μη, insiders & outsiders. Για να είμαι σωστός θα έπρεπε το αίσθημα δικαιοσύνης αυτό να έχει εντυπωθεί στο πολιτικό και κυβερνητικό dna της. Το δεύτερο τώρα όπως έχει αποδειχθεί στην παγκόσμια οικονομική ιστορία μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος είναι η ελαχιστοποίηση του κρατικού ίχνους και η παραχώρηση σε ιδιώτες όλων των σημαντικών εθνικών κεφαλαίων σε συνθήκες πίεσης με τις ελάχιστες δυνατές αποδόσεις. Αυτό φυσικά προϋποθέτει σημαντικές παραχωρήσεις, αλλαγή του τοπίου, ανάπτυξη χαμηλού επιπέδου με τις ελάχιστες ανταποδόσεις πίσω στη κοινωνία.

Περισσότερα…