Ψήφο αριστερά…

Η εκλογική διαδικασία της Κυριακής 17ης Ιουνίου θυμίζει κάτι από δεύτερο γύρο προεδρικών εκλογών.  Η πόλωση που ακολούθησε την 6η Μαΐου ανέδειξε δύο δυνάμεις με σημαντικές διαφορές και προσεγγίσεις αλλά και με σκληρό, διχαστικό λόγο. Το δίλημμα της ακυβερνησίας της επομένης των εκλογών οδηγεί στη περιχαράκωση της ελληνικής κοινωνίας και στην επαναφορά αντιθέσεων που θεωρούσαμε πως είχαμε αφήσει πίσω μας ανεπιστρεπτί.

Ψηφίζω Αριστερά γιατί…

1. …Πιστεύω ότι μπορεί να διαχειριστεί το ελληνικό ζήτημα χωρίς αγκυλώσεις και βαρίδια. Μπορεί να επανατοποθετήσει και να διαπραγματευτεί καλύτερα τις ελληνικές θέσεις. Πρόκειται για άφθαρτη “διαχειριστικά” δύναμη (στη πλειοψηφία της), με ηθική ηγεμονία έναντι των υπόλοιπων πολιτικών φορέων. Το σύστημα εξουσίας φάνηκε ανεπαρκή και βιώνει το τέλος του δικού του ιστορικού κύκλου. Οι έντονες μετατοπίσεις, η κατάρρευση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων, οι προσωρινές συμμαχίες και η διάλυση των ιδεολογικών στεγανών των κομμάτων το αποδεικνύουν.

2. …Είναι ανάγκη να στηθεί μια κοινωνική άμυνα, μια ζώνη ασφαλείας από τα κάτω για όλους αυτούς που έχασαν το δικαίωμα της επιλογής αλλά και για όλους τους υπόλοιπους που βλέπουν τις ζωές τους να σαλαμοποιούνται. Ανεργία, εσωτερική στάση πληρωμών, κλείσιμο επιχειρήσεων, αυτοκτονίες, βία, εγκληματικότητα.

3. …Δεν θέλω το φόβο και το τρόμο!

4. …Θέλω δικαιοσύνη! Φορολογική & δικαστική. Θέλω λογοδοσία όσων διαχειρίστηκαν τα δημόσια πράγματα. Θέλω να συνεισφέρω οικονομικά σύμφωνα με τα εισοδήματα μου και να ξέρω που πάνε τα χρήματα αυτά. Θέλω διαφάνεια και αξιοκρατία. Η ελληνική μεταπολιτευτική δημοκρατία βασίστηκε στο θεμελιακό αξίωμα το κόμμα=κράτος. Αυτή η παθογένεια έβαλε το κομματικό και προσωπικό συμφέρον πάνω από δημόσιο συμφέρον.

Δεν έχω αυταπάτες!

Λεφτά δεν υπάρχουν! Δεν υπάρχει επανάσταση και αλλαγή χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αν δεν γίνουμε παραγωγοί δεν μπορούμε να μοιράσουμε πλούτο. Το πως θα γίνει αυτό, με ποιους και για ποιους είναι ένα κυρίαρχο ερώτημα.

Δεν περιμένω θαύματα στις 18. Από την αριστερά περιμένω την ανάσταση της ελπίδας, αυτό μπορεί να γίνει με την κοινωνική συμφιλίωση και αλληλεγγύη. Με την επαναφορά του αισθήματος δικαιοσύνης. Η επαναφορά της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον είναι θεμελιακό χαρακτηριστικό που θέλω να δω την επόμενη μέρα.

Ξέρω πως η πορεία είναι δύσκολη, ο μετασχηματισμός απαιτεί χρόνο. Για την κατάσταση που μας έφερε ως εδώ καταλογίζω πρωταρχικά ευθύνες στη δική μας αδυναμία και τις επιλογές που άφησαν τη πόρτα ανοιχτή στα δεινά που μας βρήκαν. Αντιλαμβάνομαι όμως και το γεωπολιτικό παιχνίδι, το νομισματικό πόλεμο, τη χάραξη των νέων ενεργειακών χαρτών στη γειτονιά μας και τη συντριβή που φέρνουν στις κοινωνίες οι κρίσεις του καπιταλισμού κάθε φορά που μια φούσκα σκάει.

Δεν θα σχολιάσω τη προεκλογική περίοδο, τους προβληματισμούς μου για την ελληνική αριστερά που πράγματι υπάρχουν και είναι κάτι κατανοητό όταν ένα κόμμα αντιπολίτευσης και διαμαρτυρίας ξαφνικά οδηγείται στο τιμόνι τις διαχείρισης και της εξουσίας. Η προεκλογική ρητορική και η ποιότητα του δημόσιου λόγου είναι ένα κατάλοιπο του ιστορικού κύκλου που κλείνει βίαια πίσω μας.

Θα ψηφίσω αριστερά όχι με δίλημμα το Ευρώ ή Δραχμή αλλά για το ποιος θέλω και πιστεύω ότι θα διαχειριστεί καλύτερα τα πράγματα για το συμφέρον της χώρας.

Δεν υπάρχει καν τέτοιο ερώτημα για τους μυημένους στην ανάγνωση όλης της εικόνας του παζλ. Η κρίση οδηγεί την Ευρώπη σε συσσώρευση δυνάμεων, μεγαλύτερη ενοποίηση ή στη διάλυση της. Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό. Δεν είναι δυνατό να θέλουμε τραπεζική και πολιτική ενοποίηση με κοινωνικές ανισότητες και πολλές διαφορετικές ταχύτητες και συμφέροντα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια εσωτερική σύγκρουση, μια εσωτερική διάσταση, αυτή για τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Συντήρηση, κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και νομισματική καθαρότητα με κάθε κόστος; Χρειαζόμαστε περισσότερη δημοκρατία, κοινωνική ενσωμάτωση και ενοποίηση. Δεν υπάρχει Ευρώπη χωρίς σεβασμό στους λαούς της, δεν υπάρχει Ευρώπη με αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες και διορισμένα όργανα.

Υπάρχει και ένας εξωτερικός πόλεμος. Αυτός της νέας κατανομής δυνάμεων στη παγκόσμια σκακιέρα. Η Αραβική άνοιξη και η Ευρωπαϊκή κρίση είναι μέρος αυτής. Είναι μια καλή ευκαιρία να πεταχτεί η μπάλα στο παραπάνω, στο μεγαλύτερο γήπεδο. Μη ξεχνάτε ότι τα διλήμματα μπαίνουν για να κρύψουν αλήθειες…

1 Comments

Leave a Comment.