Αθήνα, η δική μου 12.02, μερικές εικόνες…

 

Σταθμός metro Αιγάλεω, βλέπεις παρέες να κατεβαίνουν τις σκάλες, οικογένειες, νεολαία, συνταξιούχοι, συζητήσεις. “Φίλε μήπως ξέρεις ποιοι σταθμοί είναι ανοιχτοί;” Ο κόσμος γεμίζει την αποβάθρα, γεμίζει ο συρμός, ναι έγινε και η Κυριακή μια καθημερινή, λέει μια κοπέλα στο πατέρα της.

Σταθμός metro Μοναστηράκι, πολύ κόσμος σαν τα μυρμήγκια στις σκάλες, χιλιάδες, ανηφορίζουν την Ερμού και άλλοι τόσοι κατεβαίνουν με λευκά πρόσωπα καταπονημένοι από τα χημικά. Η κατάσταση δεν θυμίζει σε τίποτα τις “εύθυμες στιγμές” του περασμένου Μάη. Έχουν σκληρύνει τα πράγματα, πολύ κόσμος όμως, όλες οι ηλικίες και πάθος. Αποφασισμένα και συνάμα προβληματισμένα πρόσωπα. Ξέρουν γιατί ήρθαν και τι θέλουν, σκέφτομαι.

Στα μισά της Ερμού ακούγονται φωνές και αποδοκιμασίες, βλέπεις έντονη κίνηση από πίσω και ο κόσμος παραμερίζει και χειροκροτάει, διακρίνεται μια διμοιρία ΜΑΤ να ανεβαίνει προς το Σύνταγμα. Ο κόσμος συνεχίζει να χειροκροτεί, υπάρχει μια ειρωνική ατμόσφαιρα με μια ελπίδα μαζί για το ρόλο της αστυνομίας. Ξαφνικά πέφτει ένα δακρυγόνο, ένα μπουκάλι στον αέρα και μετά και άλλο δακρυγόνο… Ακολουθεί πανικός.

Ο κόσμος αρχίζει και τρέχει αλαφιασμένος, φωνές, δεν μπορεί να αναπνεύσει κανείς. Ένας μικροπωλητής με πίνακες απλωμένους στο δρόμο θα το μετάνιωσε σίγουρα που έστρωσε τέτοια μέρα την πραμάτεια του. Περάσαμε από πάνω βαριανασαίνοντας και φτύνοντας χημικά. Προσπάθησα να δω που πατάω αλλά δεν ήταν δυνατό. Ήθελα να αποφύγω να χαλάσω κάτι αλλά δεν γινόταν… Ναι είναι από τις στιγμές που μπορείς να κάνεις τρομοκράτη και το πιο γαλήνιο άνθρωπο…

Συνωστισμός στη Μητρόπολη και εκκλήσεις για ηρεμία. Ο κόσμος συνεχίζει να κατεβαίνει κατά εκατοντάδες και να απλώνεται μπροστά στη πλατεία της εκκλησίας. Λίγες στιγμές εκεί, τα συνθήματα ακούγονταν σαν κύματα στα γύρω στενά περνώντας ο ήχος μέσα από τις γραμμές των πολυκατοικιών. Αγριεμένα πρόσωπα. Τηλέφωνα για τις τελευταίες εξελίξεις από τη Βουλή. Επιστρέφω στο Μοναστηράκι, χιλιάδες κόσμου.

Απρόκλητη, άγρια καταστολή, κλείσιμο του metro. Τι σημαίνει απαγόρευση του συνέρχεσθαι τελικά; Στη πράξη δεν γίνεται να διαμαρτυρηθείς. Τρομοκρατία και φόβος. Αν δεν κατέβεις, αν δεν το αισθανθείς δεν μπορείς να κρίνεις… Αυτές τις γραμμές τις γράφει κάποιος που πιστεύει στη συντεταγμένη πολιτική παρέμβαση στην αλλαγή μέσα από την συμμετοχή.

Είναι καζάνι που βράζει ο κόσμος και κάποιοι παίζουν μ’αυτό…

 

Leave a Comment.