Παραμύθια για παραμυθάδες προ πτώχευσης…

Ο προηγούμενος αιώνας στην Ευρώπη μας έδωσε αρκετά ιστορικά μαθήματα σε τέτοιο βαθμό που οι λαοί της σήμερα θα έπρεπε να έχουν μπολιαστεί με τη σοφία και τις καλές πρακτικές του παρελθόντος. Να αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι τα λάθη που μας έφεραν σε επικίνδυνους καιρούς και που στο τέλος δίχασαν και οδήγησαν σε καταστροφή και μίσος. Θα έπρεπε να μπορούν να περιφρουρήσουν τις κατακτήσεις τους και να πραγματοποιήσουν στη πράξη την Ευρωπαϊκή ιδέα της συνεργασίας και του σεβασμού όλων των λαών της ηπείρου παράλληλα με την προστασία και ανάδειξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

Στη πράξη αυτή η κρίση δείχνει πως η “Ένωση” αυτή είναι περισσότερο ένα ιδεατό δημιούργημα. Είναι το παιχνίδι δύο κεντρικών οικονομιών της Γαλλίας και της Γερμανίας σε ένα ηλιοκεντρικό σύστημα με τις άλλες χώρες γύρω τους ως δορυφόροι. Συναντήσεις των δύο, επαφές των δύο, ανακοινώσεις των δύο με τους υπόλοιπους θεσμούς σε ρόλο κομπάρσου και παραμυθά… Οι βοσκοί που θα μαζέψουν τα υπόλοιπα πρόβατα της Ένωσης. Όλα αυτά με μία χωρίς συνοχή και ιδεολογική προετοιμασία επέκταση στα ανατολικά.

Στην Ελλάδα του 2011 οι όροι και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους, ένα κλειστοφοβικό σύννεφο, έχει απλωθεί πάνω από την χώρα. Ο φόβος και η αβεβαιότητα κυριαρχούν χωρίς να υπάρχει κάποια διέξοδος στο βάθος. Η κυβέρνηση λειτουργεί σαν μεσάζοντας για το μαγαζί γωνία, σαν βαστάζος των ξένων κουμανταδόρων και αυτό είναι όλο και περισσότερο ξεκάθαρο καθώς περνάνε οι μέρες και ξετυλίγεται το σενάριο που στο βάθος έχει και την τυπική χρεωκοπία!

Το χειρότερο όλων είναι ότι επαναλαμβάνεται το σενάριο που θέλει σε περιόδους άκρας συντήρησης και περιοριστικής οικονομικής πολιτικής να βρίσκεται πρόσφορο έδαφος για την ανάδειξη εθνικιστικών και ακροδεξιών σχημάτων σε ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων, δεκανίκι μεταβατικών κυβερνήσεων. Αυτό φυσικά δεν έρχεται ανάλαφρα, εκτεταμένη χρήση βίας, συγκρούσεις κοινωνικών ομάδων, ξενοφοβία, ασφυξία… Οι οικονομικές και πολιτικές θεωρίες δεν έχουν καμία ισχύ σε μια “πολεμική σύγκρουση”. Η κοινωνική/οικονομική βία είναι το μέσο για μια μακροοικονομική ανάκαμψη στο τέλος του κύκλου. “Για το καλό της πατρίδας και του έθνους, για μια δίκαιη κοινωνία και μια δυνατή Ελλάδα. Πρέπει να αφανίσουμε το χρέος πριν μας αφανίσει!” Ωραίες λέξεις δίπλα σε διφορούμενες πράξεις με την πολιτική κάστα που μας οδήγησε ως εδώ να προσπαθεί να διασώσει το τομάρι της και το κομματικό της ακροατήριο.

Δεν θα τελειώσει αυτή η κρίση χωρίς να κλείσει το εσωτερικό μέτωπο, χωρίς συντεταγμένη λαϊκή παρέμβαση στην εξουσία! Στη βάση κρίνονται όλες οι πολιτικές, φτάσαμε στο σημείο μηδέν γιατί θεωρήσαμε την δημοκρατία αυτόματο πιλότο και κατοχυρωμένο δικαίωμα. Πέρασε ο καιρός των βελούδινων λέξεων, ας το πάρουμε χαμπάρι…

Leave a Comment.