Δεν θα ακολουθήσω…

Τα τελευταία 24ωρα το έθνος πέρασε από την εθνική επιτήρηση και την συντεταγμένη “πολιτική εξόδου” από την κρίση σε σκηνές χάους με επίκληση στο ’65 και την αποστασία, σε έλλειμμα διακυβέρνησης και άλλους εχθρούς από μέσα που κατεργάζονται την εκτροπή και την πτώχευση της χώρας για δικά τους προσωπικά πολιτικά συμφέροντα!

Αποδεκτός ο εξωτερικός κίνδυνος, τα οικονομικά συμφέροντα, οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις χωρών και τα κανάλια επιρροής τους. Αποδεκτά τα παζάρια όπλων, οι ενεργειακοί άξονες κλπ αλλά δυστυχώς δεν είμαι διατεθειμένος  να συνταχθώ πολιτικά (άλλοτε ίσως το έκανα παρασυρμένος από την γοητεία των εθνικών και την “κακία” των εξωγενών παρεμβάσεων ίσως και της ηλικιακής απειρίας ) με όσους ακολουθούν τέτοιες πρακτικές για να ξελασπώσουν, να κρύψουν την δική τους ανικανότητα και ανεπάρκεια!

Τι έδειξε το σημερινό τέλμα μας; Η Ελλάδα κατευθύνεται από ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό το οποίο αδυνατεί να καταλάβει το μέγεθος της κρίσης, τις παραμέτρους της και να μπορέσει να δημιουργήσει το σενάριο, τις στρατηγικές να βγούμε απ’αυτή. Να πορευτεί με εξυπνάδα στο νέο περιβάλλον που περιλαμβάνει τις μετατοπίσεις του καπιταλισμού, τις επιδιώξεις στην γειτονιά μας, τον νομισματικό πόλεμο κ.α. Αυτό συμβαίνει ελλείψει ιστορικής μνήμης και κατανόησης των γεγονότων που οδήγησαν στα γεγονότα της Χούντας! Όλα αυτά αντιμετωπίστηκαν επιφανειακά και πλέον αναφέρονται σ’αυτά λαϊκίζοντας… στο όνομα του μεγάλου  “event του Πολυτεχνείου”.

Δεν είμαι απ’αυτούς που μηδενίζουν, υπάρχουν αξιόλογα άτομα στην πολιτική σκηνή που όμως καταναλώνονται μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς που δεν επιτρέπουν διαφοροποίησεις, θέλουν στρατούς και διορίζουν αξιωματούχους τους ελάχιστους που θα σηκώσουν ανάστημα ή θα “φωνάξουν εντέχνως” για να τραβήξουν την προσοχή.

Η Ελλάδα έχει δεχθεί ένα τεράστιο πλήγμα στην εικόνα της, θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να την αποκαταστήσει! Μας χρεώνουν το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Οικονομικής ολοκλήρωσης, το φτωχό βάρβαρο που έβαλαν από την πίσω πόρτα στην ΟΝΕ, προτείνουν κάθε λογής θεραπεία για τον αθεράπευτο, τεμπέλη Έλληνα που πρέπει να αλλάξει, πρέπει δεν λέω… όχι έτσι όμως… Όχι με ΣΟΚ και Δέος! Όχι χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία του αδύναμου!

Δεν πιστεύω στα τέλματα και δεν θεωρώ το μνημόνιο ως επιτυχία αλλά ως την χειρότερη κατάληξη, δείγμα της πολιτικής ανεπάρκειας μας! Ένας λαός να απειλείται και να τρομοκρατείται για το αν θα έχει οξυγόνο… Είναι φανερό πως αυτό δεν είναι αλληλεγγύη της  Ευρωπαϊκής οικογένειας είναι η αποτυχία της και ίσως να είναι και το τέλος της αν δεν μετασχηματιστεί άμεσα. Δεν λέω πως είναι λύση να βγούμε από το Ευρώ και πόσο μάλλον σ’αυτές τις συνθήκες- δεν θα είναι σώφρων να το πράξουμε σε τέτοιους καιρούς!

Σώφρων θα είναι να ζητήσουμε την γνώση για το σχέδιο που μας ετοίμασαν χωρίς να μας ρωτήσουν, το μέγεθος του χρέος και την ταυτότητα του. Θα πρέπει να προσφύγουν στις κάλπες για να ακούσουν την βούληση των πολιτών! Δεν εκλέχτηκαν σίγουρα μ’αυτό το πρόγραμμα. Αυτός θα διαμορφώσει τις συνθήκες και τις ισορροπίες για την διαπραγμάτευση με τους δανειστές ή όποια άλλη επιλογή, είμαστε κράτος- έθνος και όχι μια εταιρεία που κλείνει και δεν έχει συνέχεια. Ο κόσμος, οι κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται λογιστικά αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει μια σοσιαλιστική κυβέρνηση και ειδικά σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς, σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης!

Η νέα κυβέρνηση με ρεαλιστικό πρόγραμμα και την αλήθεια στο κόσμο θα πρέπει να αναλάβει να βγάλει την χώρα από την πτώχευση, ηθική, πολιτική, οικονομική, επανασυστήνοντας την ελληνική δημοκρατία και τους θεσμούς της, οδηγώντας με την πράξη της σε κοινωνική ηρεμία και ομαλοποίηση. Θα αναλάβει να αποκαταστήσει την δικαιοσύνη, να διαλύσει τους μηχανισμούς στη δημόσια διοίκηση, να επαναφέρει την αξιοκρατία! Να οδηγήσει σε συνταγματικές αλλαγές, στην αλλαγή του εκλογικού νόμου, να επαναφέρει την εμπιστοσύνη του κόσμου στις πολιτικές δυνάμεις.  Ένα νέο συμβόλαιο αλλά όχι με όρους οπαδικούς/συντεχνιακούς!

Μόνο έτσι θα έρθουν καλύτερες μέρες, για καινοτομία, για τις παραγωγικές δυνάμεις να πιάσουν δουλειά σε ένα σταθερό πλαίσιο λειτουργίας. Μόνο τότε θα έχουν σημασία λέξεις και νοηματικά σύνολα όπως νέα επιχειρηματικότητα, πράσινη ανάπτυξη, democracy 2.0, opengov κ.α…

Τον δρόμο τον ξέρουμε, έχουμε την επιλογή για την ώρα να διαλέξουμε πως θα πάμε σ’αυτό… Όχι στα τρομακτικά διλήμματα που φέρνουν σε σύγκρουση στη κοινωνία μας, στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα το ξέρετε και το ξέρουμε καλά!

Leave a Comment.